Caligula

“Mensen tellen zwaar en dieren zijn minder waard. De morele gemeenschap is gesloten. Misschien is dit denken aan een herziening toe. Want laten we eerlijk zijn: moraliteit is een constructie. In vroegere tijden vielen vrouwen buiten de morele cirkel, om over andere mensenrassen maar niet te spreken. Nu staan dieren aan de grenzen, tegen de muren van door mensen bedachte ethiek, omdat de mens nu eenmaal de sterkste soort is. Niet omdat het de beste ethische keuze is. ”

quote Bernd Timmerman, uit zn opinie stuk op Joop.nl 30 mei 2016.

Ik zocht al een poos naar de juiste woorden, toen las ik dit, en het zegt alles wat ik al jaren probeer duidelijk te maken aan de mensen die via stichtingen en organisaties en in laboratoria, beweren dat proefdieren nu eenmaal onmisbaar zijn voor onderzoek.

Het is precies deze redenatie die aangeeft welk denkmodel die mensen volgen, en hoe geaccepteerd dat kennelijk algemeen nog is.

De emancipatie van het dier, is nog steeds niet veel verder dan die van gekleurde mensen in de jaren 50 denk ik wel eens bitter.

In 1962 was er een mensen tuin in belgie, daar konden witte mensen kleine negerkindjes bekijken. Mijn geboorte jaar.

Nu anno 2016, 54 jaar later zijn dergelijke concepten in de Westerse wereld niet langer een item, maar kennelijk is het superioriteits concept nog steeds een optie.

Dieren zijn nu de moderne inferieuren. En daarom vallen dieren volledig of bijna volledig tussen wal en schip in elke constructie. Vleesindustrie, bontindustie, proefdieren. Alles is geoorloofd, om de superieure mens te dienen. En die superieure mens is zo superieur dat hij zn leven en wereld daarmee compleet verziekt.

Als een verwende keizer Caligula, in de eigen decadentie omkomend

Harambe

Kunst: “Intuïtief Blauw”

Vandaag leg ik de laatste hand aan een zestal schilderijen voor mijn gastdeelname aan de Kunstroute Littenseradiel, op 21 en 22 mei as.

Ik noem het “Intuïtief Blauw”, het hangt bij beeldhouwer Jehannes Hibma in Wommels en het is voor het eerst sinds lange tijd dat ik een serie abstract werk maakte.

Het smaakt evenwel naar meer. De vrije val die ik tijdens het werken ervaar is genieten voor mij. Even niks moeten of hoeven, gewoon kunnen rekenen op je vermogens.

Een dans met jezelf zonder op voorhand te weten waar het heen gaat.

Mijn werk wordt eigenlijk altijd enorm beïnvloed door muziek, dat waren nu Keith Jarrett’s meer dan brilliante Sun Bear concerten in Japan 1976, en dit keer ook het boek:  To the Lighthouse van Virginia Woolf.

Ik gebruik naast acrylverf ook veel houtskool.

Het  is te zien op de IJsbaan 13f . Waar Jehannes Hibma zn atelier heeft.

http://www.friesekunstroute.nl/kunstenaars

Solitude

Hoe een innerlijke stilte je kan verbinden met een gevoel van eeuwigheid, is alleen te ervaren. Het kan niet anders ontstaan dan vanuit de wens het pad van de Ziel te vervolmaken, en de eenwording met de Geest te zoeken zonder uitwendige actie.

Het is het gevolg van extase maar zonder de extatische fysieke actie, het is extase die in stilte overgaat.

Het vinden van het midden, als afzetpunt.

Het opent de Graal in jezelf, klaar om het Goddelijke te ontvangen; de offkick voor het Heilig Huwelijk.

Het lopen in de zon, op een dag als vandaag, door de eindeloze velden, waar boeren hun gemaaide gras keren tot het klaar is..In de stilte die ontstaat door de enorme ruimtelijkheid, van de weidsheid, vol geluiden, vogels, wind, boeren, een fietser een wandelaar…..ik.

De wind die mijn haar op laat waaien, ik zweet.

Ik zie de spitsjes van de dorpen in de verte.

Solitude..het is nooit verdrietig, niet eenzaam, of wel maar bewust gekozen..

is het een Hooglied.

 

 

 

Maan

Gisteren was het ineens warm, erg warm,  26 graden en de lichaams klok stond hier nog op 8.

De middagen kunnen met die warmte zo lethargisch worden, je zoekt iets te doen, maar bent in de war..de avonden vragen om loom buiten genieten, met wijn en een boek. Geen e-book, maar echt, alles moet nu echt zijn, aanraakbaar, te ruiken te horen en te voelen.

Fietsen kan ook, maar dat is nu geen goed plan, dan fiets ik alles weer voorbij.

Ik moet er midden in zijn. Maar je blanceert tussen Schaduw en Zon.

Lopen is wel fijn, maar dan als het al haast donker is. In de schemerige avond je laten verwennen door merels.

In de Schaduw is het alsof je er niet bent, in de Zon is je zijn teveel.

De dieren in het water hebben het makkelijker. Alles gefilterd tot je nemen, in een zachte floers..een weldadige opwarming van je leefwereld, maar niet patsboem. Niet schroeien en verbranden.

De Maan is beter, de nacht vol van geluiden, nat gras en kikkers zingen het Hooglied

 

 

 

 

Tegelsontwrichter

Mijn buren zijn geen uitzondering, niemand wil nog madeliefjes paardebloemen, zuring en boterbloem, smeerwortel, koekoeksbloemen, longkruid, hondsdraf of klein en groot  hoefblad in de tuin..

Het vreemde is dat mensen jaarlijks de bloemetjes buiten zetten, meest kweekspul, eenjarig en allemaal hybriden, zodat de bijen er hun neus voor ophalen, omdat er niks voedzaams in te vinden is. T eindigt allemaal onder de meeldauw en is na drie maanden weg.

Bloemen zijn dat wat je in het tuincentrum ziet. Bomen ook overigens, liefst allemaal bollen en trollen geënt op een oorspronkelijke boom. Behapbare formaten, vatbaar voor ziekten.

Ik hou er niet van, doe mij al het echte werk. Echte wilgen elzen berken, echte onkruiden en liefst woekert de hele boel dicht hier zodat ik mij in de echte natuur waan. Met vlinders en bijen en nieuwe wildernis. Doe mij een boom die niet past in een tuintje van 4×5

Een tegels ontwrichter.

T is even wennen natuurlijk, voor de buren:-) je moet dat in etappes erger laten worden, gewoon per jaar wat meer..en soms haal je de paardebloemen even tussen de tegels weg met een mesje, zodat ze geloven dat je het goed bedoeld.