Wegen van de ziel

Sinds een poos heb ik last van hevige rhinitis.

Het begon in het begin van vorig jaar en gedurende de wintermaanden lag het stil en dacht ik dat ik verlost was door het nemen van een corticosteroide neusspray.

Helaas was dat een illusie. En met het bloeien van de eerste bomen was de ellende weer terug en geen medicijn hield het nog tegen.

Natuurlijk weet ik dat ziekten een bode zijn van ontwikkeling, en ik was me daarvan bewust dat ik medicijnen nam die dat proces alleen maar remmen en uitstellen.

Toch is ook dat soms een noodzaak, ik weet het uit ervaring omdat ik al sinds mn jeugd Astmatische Bronchitis heb, met alle uitlopers van dien. Je kan als je onvoorzichtig bent net zo goed sterven aan een longontsteking of aanval van benauwdheid. Dus al heb ik wel periodes gehad dat ik even helemaal vrij was van klachten; ze waren ook zo weer terug op andere momenten.

Er doorheen is een subtiel proces. Het vraagt concideratie en rijping.

Momenteel is het tijd voor mij om dit proces aan te gaan, er is ondersteuning, advies van mijn helpers.

Ik zet stappen op een onbekend slap koord maar doe dat in grote vreugde. Er wacht mij een nieuwer zijn.

Het zijn leerwegen van de ziel, in het lichaam; het lichaam toont waar de makke zit . Soms uit generaties die in herhalingen zijn blijven vallen. Tot een kwaal of Queste ( kwestie = ┬á opdracht, ook vraag..) zich manifesteert op en onvermijdelijk nivo. Dan mag jij het “oplossen” als eindstuk voor de hele trits.

*nb: Heb bij herhaling familie opstellingen gedaan in 2014 met een aanvullende cursus, daarin bezig zijnde open je je gemakkelijker voor deze wegen.

 

 

Ostara

Soms vind Moeder Natuur het nuttig om jou een plek(je) toe te wijzen, niet om over te heersen, maar om mee in co relatie te staan, van te leren, mee samen te werken.

Dit gebeurd meest niet meteen bewust, maar het wordt je, als je tenminste openstaat, wel min of meer spontaan en in de loop van een aantal bezoekjes aan die plaats, duidelijk.

De plek groet jou, en jij groet de plek, en na een paar ontmoetingen besef je dat de liefde is geboren.

Mijn plek voor hier is een stukje Grove Dennenbos, in de buurt van de eerder genoemde pingo, die ook van significante waarde is. ..De sfeer is er heel bijzonder, en het is alsof de bomen me elke keer meer toestaan hen als vrienden te groeten. Ik ben er even en de tijd is weg en als ik thuis kom zijn er toch weer uren verstreken.

En er gebeuren dingen die voelen als wijdingen.

De Lente daar vandaag begroet door de Godin te eren..en de God die als jonge kracht in de gewassen werkt ze laat spruiten en uit botten. ..

Hail to the Lady, Happy Ostara!

 

Lente

Na een lange en slapende winter was het gisteren dan eindelijk zover, het bos wordt wakker.

Ik liep met Odin, de hond, naar het bos van de Stichting Maatschappij van weldadigheid, om daar af te steken in het andere bos, horende bij het Doldersummer Veld. En ik rook het ..

Een geur die moeilijk is te beschrijven, maar het is alsof het bos begint te ademen, en te wasemen, en je ziet ineens dat het mos echt knalgroen is geworden en zich al uitstrekt naar wat licht..Knoppen gezwollen en open barstend..en iets in mij doet daar aan mee..juicht ook.

Het is alsof ik in mij een knop was die sliep,en nu open wil knappen en dat is niet eens meteen een geweldig fijne gebeurtenis, maar wel in alles voelbaar, tot en met de twijfel over of je niet liever in je binnenste wereld zou willen blijven.. maar er is geen houden aan.

Ik voelde het zinderen en de vogels joelen mee op die zelfde energie . Een met het Bos, is een met de Planeet. Geen wonder dat mensen in steden soms de draad zo kwijt zijn denk ik dan, als je deze ervaring niet zo nu en dan hebt, hoe weet je dat waar je bent?

Het bos is een levende entiteit, met daarin een duidelijke verdeling van individuele taken maar Een in het samenwerken.

De Zon is de groteTovenaar, maar die kan niks beginnen als niet Aarde en Maan een dans doen..

*foto eigen werk, oversteek van het Productie bos, naar het Doldersummerveld bos, wat aan deze kant begint.

National Social media?

Hoe sociaal is het nog om op Twitter te zijn? Ik heb het een poos gedaan, twitteren, maar nu de verrechtsing in onze samenleving en wereldwijd hand over hand toeneemt is het niet langer gemakkelijk om vrijuit te spreken zonder te worden aangevallen.

De Partij voor de Vrijheid veroorzaakt zo een enorme onvrijheid voor mensen die anders denkend en gelovend zijn dan zij. Heel anti sociaal..maar dat zijn ze ook, want sociaal is tegenwoordig in hun ogen het zelfde als fascisme..

Een gedachten kronkel die er bij de weinig geschoolde volgelingen van de PVV, in gaat als koek.

Tot en met Churchill wordt ervoor gebruikt om aan te tonen dat antifascisten de nieuwe fascisten zouden zijn. Totaal vergetend dat de beste man mee verantwoordelijk was voor het winnen van de Tweede Wereld oorlog . Als hij er niet was geweest zaten we nog onder de Nazi’s.. Nazi’s; de afkorting voor Nationaal socialisten..de naam die Hitler nodig had om iedereen achter zich te krijgen.

Net zoals Wilders opkomt voor bejaarden om mensen zo ver te krijgen dat ze buitenlanders haten. Je roept dat die het geld krijgen wat voor het eigen volk was en klaar is het.

Nederland weer van Ons..maar wie is Ons??? Not me!

Message from the President ­čÖé

 

Kleur (bekennen)

Ben toe aan een nieuwe bril, een roze. Een zonnige kijk. Multifocaal, al mag Multivocaal ook wel van mij. En niet te duur want ik heb geen geld voor een dure bril dus dat wordt Hans in Oosterwolde. Misschien dat die wel even een arm om mij heen wil slaan ook, omdat dat heel normaal is eigenlijk, zodat ik er financieel weer tegen kan t komende jaar.

15 maart mogen we stemmen, en dan wil ik het wel graag goed doen, en niet perongeluk het hokje M.Rutte rood maken, omdat ik de juiste bril niet bij me had..of omdat dat eigenlijk oranje moet zijn, maar beter leeg kan blijven.

Roze Rood en Oranje, en dan Groen en Blauw ? Ik neem een kleurdoos mee denk ik, maar misschien worden ze dan zenuwachtig op het stembureel.

Ik ben anders wel van de kleur, en ook wel kleur bekennen. En veel kleuren graag.

Dan maak ik dus op lijst 10 maar het eerste hokje rood, de 15e.

 

 

 

Shaman

Ik heb sinds ergens in 2004 een geweldig goede begeleidster in de wereld, iemand die je maar een keer krijgt aangewezen, en die je met enorm veel dingen kan helpen. Niets is haar vaak gek genoeg, en zo heb ik inzicht mogen ontwikkelen onder een regenmanteltje, en ben ik door processen gegaan, heb ik vele lagen doorwerkt en afmogen leggen. Reikimaster ook geworden bij haar, niet haastig, maar pas toen dat volgens de begeleiders en gidsen tijd werd.

Zo werken die dingen.

En er zijn vele levens naar voren gekomen omdat je  nu eenmaal enorm veel gaat loslaten zo gezegd. Veel debris uit vele vele levens die in dit leven stukjes bij beetjes plaats mag maken voor helderheid en intappen op de kwaliteiten die ik had ontwikkeld eerder.

In die levens was ik verbazingwekkend vaak sjamaan, medicijnvrouw ook. Had de zorg over vaak een aantal stammen. Beleefde dan dus ook heel moeilijke situaties.

Het geeft een verklaring voor alle gevoelens die ik ook als kind al had. En voor het vermogen om dieper te gaan dan velen, de zieke koe bij de hoorns te vatten, waar nodig, en te begrijpen dat helen ontvangen is en niet iets wat je ..doet..

En het h-erkennen heeft me blij gemaakt en minder bevreesd om al die levens te mogen zien als de goede grond voor dit leven.

Dankbaar ook, voor alles wat ik mocht ontvangen.

Voor mij zijn al die realiteiten altijd al gewoon werkelijkheid geweest, ik keek nooit vreemd op bij woorden als reïncarnatie, paralelle universa, en meerdere dimensies. Het was eerder thuiskomen, als iemand dat nu eens benoemde.  Diep adem halen ook..

En als COPDer is dat een zegen.

foto is eigen werk, Aekinger zand Appelscha 2017

 

 

 

 

 

 

 

Schedeltje

Ik vond het in de tuin, toen ik hier net kwam wonen, het was waarschijnlijk opgegraven door de vorige bewoners. Een lammetje..na veel en goed kijken..

Dan denk je , wie zou het hebben geslacht..of is het zo gestorven..

Vermoedelijk het eerste..zo komt het bij me aan..

Het diertje wilde m.i. niet sterven…Het voelt verdrietig en bang, te snel te jong.

Zal eens trachten te bedenken wat ik postuum nog kan doen..

Her begraven misschien..met een rozekwartsje. En er een bosje bolletjes op planten in het najaar..

Dag lief diertje..