Participatiewet

Klokkenluider, hoe verder ik me verdiep in het spel wat gespeeld wordt hoe meer ik de kern ervan zie.
Het is de angst die ons bindt in een spel wat niet deugt, Angst om je baan te verliezen door de uitvoerenden, en angst, aan de andere kant van de tafel, om geen geld te krijgen.

De ontwerper van deze wet is iemand geweest die meedogenloos heeft zitten brainlegen op iets wat er al was, en het nog wat aan gescherpt omdat we al veel te lang met ene Mark Rutte zitten. Alles op basis van angstverhalen over geld tekorten in dit land en schulden en andere leugens. Het aanpraten van het schaarste model en dan opening geven aan fascistoide gedachten ( eerst heel voorzichtig, zodat men niet wakker wordt!)( dit deed men voor de oorlog precies zo!) over mensen die iets mogen krijgen en mensen die geven.

Voor wat hoort wat op een glijdende schaal.  En niets begrepen van het Overvloeds  principe wat deze Aarde echt is.. De greep van de angst omdat je niet leerde na te denken is in de lagere klasse het grootst, net als het gebrek aan weerwoord. Ideale grond voor de fascistoide neiging tot bullying.

Bij kinderen zie we dat snel genoeg, in de volwassen wereld ligt dat veel moeilijker omdat we dan met onszelf temaken hebben en vaak geven we onszelf te weinig tijd om echt uit te zoeken hoe jij meewerkt aan het instand houden van dit spel, dit  systeem .

Aangeprate angst dus voor de “Crisis”, angst voor ontwrichting van de samenleving. Voor moslims, voor overname, voor geldgebrek, of gebrek algemeen, voor ziekte en uiteindelijk voor de dood.

En die angst staat toe dat sociale wetten bevochten in een tijd dat men de gevolgen nog inzag van het fascistische denkmodel, worden uitgehold, en sociaal zijn opnieuw wordt uitgevonden door Rechtse liberalen, gevat in calvinistische moralteits leuzen . Alles om maar niet in je hart te hoeven zijn.

Wie zal het spel uitkleden? Wie zal de keizer zeggen dat hij naakt staat?

de Taal der planten en bomen

Soms loop ik te wandelen en weet dat ik in mezelf gekeerd ben, dan lijken alle paden op elkaar en vind ik alles saai . Als ik het doorbreek door ergens anders te gaan lopen, in een nieuw gebiedje, kan het zijn dat ik daarna ook het oude gebied weer opnieuw kan waarderen. En dat het ineens juist in betekenis toeneemt.

Dan ga ik weer open voor dat wat er ècht is, dat wat helemaal nooit saai is, en met me spreekt….dan ben ik weer instaat dat te ontvangen en te voelen wat echt is.

En dan is de bosbewoner in mij, de dryade, de druide of heks ook weer gelukkig…

De taal van de bomen en planten verstaan is een kunst, ze vertellen je alles over helen en kracht , van hun aangezicht tot de betekenis daarvan, ik voel dan met kleine stukjes en beetjes, wat Paracelsus ook heeft ervaren en opgeschreven.