Infrastructuur

Als we met de bus voorbij Winsum komen zie ik tot mijn onzetting dat ook daar de grootheidswaan al heeft toegeslagen, hoe je daar op en af rijden kan straks is ten hemelschreiend, een klein dorp met nu een gigantische verkeers ontsluitend gebeuren omdat er wel eens een ongeluk gebeurde voordien..Wat is er mis geworden met goed opletten, uitkijken en wachten voor een snelweg? De chauffer draait Gorecki’s Symphony of Sorrowful songs….wij zijn het er wel over eens.

Op de kleine weggetjes rond de dorpen liggen veel dode vogels weet ik, die zijn in het broed en paar seizoen kwetsbaar, maar alleen als je te hard rijdt rijd je ze dood..Voor diezelfde mensen zal dat monster bij Winsum wel worden aangelegd denk ik.

Voor Leeuwarden kom je in een een geleidend doolhof van wegen en dan kan je de stad in.

Wegen en infrastructuur…Frieslands klaverbladen kun je bijna met elkaar verbinden straks, denk ik cynisch, leuk over hoppen met kekke brugsystemen, leuk speelgoed voor sommige ingenieurs…en die drie bomen die daar dan nog tussen staan zitten vol kraaien, maar moeten wel flink gesnoeid natuurlijk, zoals ik eerder al eens uitlegde.

Tussen plastic zwerfvuil zitten vogels te nestelen. Dan schaam ik me.

Ik denk na over een weg terug, of een uitweg..of een andere weg..Friesland heeft wegen bij de vleet..maar er is geen uitweg lijkt het. Wij moeten voort met dit heilloze plan van haken, rondwegen loops en lussen..Iemand moet dit geweldig vinden..anders waren die dingen er niet.. Als ik de hedendaagse auto reclames bekijk snap ik het allemaal..dealend met je concurrentie midden in mega wereldsteden rijdend, techno-fantasy cultgevoel beleven in je nieuwe superauto, met maar 14% bijtelling en zo..geen boom te zien ook in die wereld van de auto reclame..dat zal het zijn. Hoef je daar niks meer mee ook, die Natuur..allemaal toch maar lastig..Leven uit je linkerhersenhelft..tot er gegeten moet worden, geplast gepoept en gepiest. Dan zijn we weer even iets van de natuur, maar daar heb je dan weer Dettol voor, of een spulletje wat je in de lucht spuit of in de pot, als je je schaamt voor je stinkende behoeften.

Als we toe zijn aan Schubert moet ik uitchecken..Ik rijd geen auto, nee.

 

 

Advertenties

Bomen

Druïden zijn van de bomen, de relatie daarmee wordt aangemoedigd, de kennis over bomen ontwikkeld, gedurende je leertijd..Dat was voor mij geen opgave, ik was altijd al van de bomen en van het bomen trouwens ook.

Bomen staan voor dingen.. Hoge bomen, knotbomen, treurbomen, fruitbomen, groenblijvers ze worden verbonden aan betekenissen, ze spreken tot de verbeelding.

Als je als kind bij een grote eik staat en dan omhoog kijkt doet dat iets met je..dat gevoel blijft. Zo’n reus die zich eindeloos lijkt uit te strekken naar de hemel, via vele vertakkingen en daar soms eeuwen over deed..Dat wekt ontzag.

Een boom is zo’n wezen wat ons herinneren kan aan ons korte verblijf op deze planeet, het besef dat veel oude bomen hier tig keer zo lang zijn, is confronterend.

Ongeveer een dikke eeuw geleden, waren bomen overal aanwezig in vaak volle glorie..als je bijvoorbeeld, oude stadsfoto’s bekijkt rond 1900, is dat duidelijk te zien..Bomen waren veel vol en hoog. Een boom opzetten was toen ook nog een ander verhaal dan tegenwoordig trouwens, schrijvers uit die tijd schreven poëtisch, traag en met lange wijdvertakte zinnen. Ik denk aan Louis Couperus.

De mens keek omhoog en verloor zich in de hemel door die boomkruin van 500 jaar oud..

Je vraagt je af of daar een relatie ligt.. Want de bomen van tegenwoordig mogen niet hoog worden of wijd vertakt, ze worden klein gehouden, kort, zo je wilt en er wordt veelvuldig gesnoeid ook waar dat volkomen onnodig is..Dat zie je terug in de communicatie vormen van de moderne media, alles kort en afgeknipt, of in een vreemd soort steno.

Andere bomen mogen weer wel oud worden, ze zijn het zelfs verplicht, dan staat er een stuk bast met een tak en wat blaadjes, gesteund door allerlei stalen pennen en kabels. Misschien gaat dat over sommige literaire relikwieën..

Maar dat vele snoeien maakt dat wij langs die weg , en ik gebruik hier de metafoor “kruin” heel bewust in relatie tot onze eigen kruin, de plaats van het kruinchakra, niet meer kunnen verdwalen in het hoge tomeloze luchtruim, in hemelse sferen..En ons niet meer kunnen verliezen en hervinden in de eindeloze levens spanne van zo’n giganten reeks langs een gracht..

Het leven in de hand als een bonzaiboompje…

 

 

 

Galileo

We zijn gewend tegenover het goede  het slechte in te vullen, en dan te hopen dat het goede sterker zal zijn, wat natuurlijk nooit zo is want dan zou het evenwicht meteen en voor altijd zoek zijn..Maar we hebben geleerd zo te denken..goed tegenover slecht, het Westen tegenover Rusland, en door die koude -hete oorlog is er altijd spanning en sensatie en daarbinnen slaan vele opportunisten hun slagen.

Ik vroeg me af hoe het is ontstaan , dat polariserend denken, en ik kwam al snel bij de gedachte dat het een gebrek is aan inzicht. Een gebrek aan inzicht in hoe het “geheel” werkt.

In de middeleeuwen dacht men dat de aarde plat was, wat niet zo onlogisch is want men keek en zag een horizon, die eruit ziet als een rand tussen hemel en aarde. Alleen de reizende mensen moet het toch zijn opgevallen dat die rand aldoor verschoof, net als de goudzoekers er spoedig achter moeten zijn gekomen dat de voet van de regenboog zich ook niet echt bevond waar hij eerst leek te zijn. Maar wellicht was dit alles een brug te ver voor de honkvaste middeleeuwer, die niet verder kwam dan zn eigen dorp.

Wij hebben die platte visie nooit echt verlaten, of met marteling en pijn. Galileo heeft het geweten, zullen we maar zeggen. Maar wij niet. Wij blijven het geheel schuwen in onze denkwereld. We hebben grenzen, vinden we, en daar mag niet overheen geschreden, we hebben dozen, we hebben. En dat willen we houden, ook dat.

We kennen links en rechts als onze broekzak, en zijn aanhanger van het ene of het andere…Maar het geheel zien we niet. We hebben twee hersenhelften..twee ogen twee handen en twee voeten, nieren en eierstokken of teelballen. twee neusgaten en twee oren..maar alles tezamen maakt weer één mens.

Vroeger mocht een bard (minstreel in de middeleeuwen) liegen als hij op één been ging staan, één oog dicht hield en één hand op zn rug. Dan hoefde hij het “geheel” niet te vertellen.

In het geheel, heelt alles, is alles heel, is alles rond en is er maar een echte polariteit, die tussen de noord en de zuidpool, de as tussen hoofd en voeten, de as van de wereld, het heilige midden.

 

 

 

Geloof

Geloof

Een mail van een natuurbeschermings organisatie in Australië vertelt mij het vreselijke nieuws, de koraalriffen zijn aan het verbleken, dat wil zeggen dat ze sterven, het gevolg, leerde ik eens van David Attenborough, van het opwarmen van het zee water.

Onze schuld. En de Australische regering wil toch gewoon naar kolen blijven spitten in hun Wereld erfgoed Groot Barriere rif. Of ik even de petitie wil tekenen.

Zo gaat dat tegenwoordig, door ons domzinnige gerotzooi is alle balans weg, de hele boel naar de bliksem, de wereld in crisis, en de V&D dicht, maar wel dat de koopjesjagers elkaar eerst nog even de hersens in kwamen slaan voor die tijd, omdat het kon. De V&D was toen nog open, begrijpt u.

Maar ik heb een diep vertrouwen, een geloof haast, in de balanskracht van de Natuur.. Ik ben er van overtuigd dat zij dé perfecte boekhouder is, beter dan ik ooit zou zijn, waardoor ik er niet eens aan begin, zo’n cursus voor ZZPrs en alles op dat gebied overlaat aan derden.

Moeder Natuur echter heeft het van nature in zich om alles wat krom is weer recht te willen buigen, en als dat niet gaat een derde vierde vijfde weg te vinden..op een nieuw plan te zetten en met informatie die het celbewustzijn nog niet had, verder te laten groeien..

De natuur doet niet aan goed en kwaad of aan vergelding; de Natuur ontwikkelt naar input.

Zo kent de natuur geen taboe op dood, en laat voortdurend leven.

Er sterft de hele dag vanalles, maar t lijkt haar niet te hinderen, zij blijft gewoon voortgaan en dat doen haar manifestaties ook.. Van grutto tot kraai of roek, van madeliefjes rozen tot zonnebloemen..mosjes schimmels muizenplagen epidemische uitbraken parasitair en bacterieel leven en dat wat wij ziektes noemen, het is even nuttig, anders was het er niet. Dat geldt overigens ook voor wat we in ons eigen gedrag en leven zien, van ziekten tot geweld jegens elkaar, oorlogen tot aanslagen, alles is er om ergens anders de balans in te herstellen, het kunnen dingen zijn die wij niet beseffen of erkennen, maar niets is er maar zomaar, alles is een gevolg van alles..

Wij met onze manier van kijken en beleven zullen echter dat alles, op welk nivo ook, ervaren in vormen van crisis, ramp en drama..en ten strijde trekken als idioten om tegen te gaan waarmee zij haar balans tracht te hervinden…Een balans die wij hebben verstoord….

Alles wat sterft leeft voort in een andere Vorm, in een andere Tijd..maar dat duurt ons te lang, wij slaan ons speelgoed kapot en huilen dan om een nieuwe, om weer kapot te slaan. Maar onze moeder is wijs..zij weet dat er een tijd van komen is en een tijd van gaan. Wij knoeien voort, met onze oeverloze behoefte om haar voorbij te streven, maar vergeten dat wij uit haar bloed en been zijn geschapen..

Daarom geloof ik in haar..zij is een ware Godin, een moeder waar ik veel van kan leren..maar ja, daarom loop ik hier ook rond, immers:-)

Uien

Nee ik wil er niet aan, geen smartfoon geen dinges met wifi en straling, zeg ik duidelijk en streng tegen mijn vriendin uit U.

Weet je wel dat er nu al een verband is aangetoond tussen
wifi en hersentumoren??

We zijn in het Fries Museum, waar we het goud der voorvaderen zullen bekijken, maar we belanden bij het goud en oker van Claudy Jongstra, wat ik ook veel passender vind in deze tijd.

De kleuren zijn echter niet van deze tijd en de methoden van verven is ook weer zeer oud, dus concludeer ik, terugkomend bij de Smartfoon…verouderde technieken zijn soms wel hip en soms niet..
In dit geval is vroeger zeer hip.. Vermeer en zo.

Claudy’s werk hangt overal ter wereld. Daar waar het hard nodig is, in kille openbare gebouwen die de status zijn voor deze tijd.

Het zal een verlangen zijn naar dat wat we niet meer mogen ervaren, zo’n zachte warme wollige en mooi natuurgetinte mural, waar je aan mag komen ook, dat is waarom ze daar nodig zijn.

Het is fraai en haast magisch occult betekenisvol en heel en cirkelig. Milieu en alles komt er ook bij kijken. Heel verantwoord..Maar het contrast met de plek kan niet groter..

Eigenlijk past het wel heel mooi het bij de Breien expo, en ook wel de permanente collectie bedenk ik, of nog beter; bij het Goud, dus dat kan ook wel bewust gekozen zijn..

Wolverven en zelf spinnen en verwerken tot kleding en andere zaken, men deed eertijds alles zelf. En daar was niks bij wat groter werd dan ambacht.

Mijn vriendin maakt foto’s met haar smartfoon…Ik heb zelfs geen camera bij me, stom toeval, maar nu ben ik blij, ik pas zo veel beter in het concept! Ik laat het werk gewoon op me inwerken en als ik thuis kom wil ik misschien ineens ook wel met uien aan de slag.