de Taal der planten en bomen

Soms loop ik te wandelen en weet dat ik in mezelf gekeerd ben, dan lijken alle paden op elkaar en vind ik alles saai . Als ik het doorbreek door ergens anders te gaan lopen, in een nieuw gebiedje, kan het zijn dat ik daarna ook het oude gebied weer opnieuw kan waarderen. En dat het ineens juist in betekenis toeneemt.

Dan ga ik weer open voor dat wat er ècht is, dat wat helemaal nooit saai is, en met me spreekt….dan ben ik weer instaat dat te ontvangen en te voelen wat echt is.

En dan is de bosbewoner in mij, de dryade, de druide of heks ook weer gelukkig…

De taal van de bomen en planten verstaan is een kunst, ze vertellen je alles over helen en kracht , van hun aangezicht tot de betekenis daarvan, ik voel dan met kleine stukjes en beetjes, wat Paracelsus ook heeft ervaren en opgeschreven.

Het Staande Volk

Als ik buiten het bos in ga leg ik keer op keer contact met de majesteuze en diverse bomen wereld, de wereld van het Staande Volk zoals Native Americans deze wonderen in onze schepping ook noemen.

Ik volg hun wortel stelsels waar het kan en weet dat onder de aarde vele geheimen wonen , het wortel systeem wat hen onderling laat communiceren en verbindt met hun families.

En hun postuur als metafoor voor vele situaties, hun lichamen getuigen van weersomstandigheden, en menselijk gedrag, tov hen, en hun reacties daarop.

Beuken met gekerfde tekens, liefdes die al lang en lang voorbij zijn. En takbreuk, groeivormen, die tonen wat er per jaar op hun pad is geweest.

Als ze zijn geveld kan je de ringen tellen en zien aan de ringen hoe de jaren waren voor de reus in kwestie.

Bomen geven je alles wat je nodig hebt aan rust en stabiliteit, tijd en de verbinding van hemel en aarde.

Ga tegen een boom zitten en voel hoe ze in hun Zelf staan ….en vind de boom die op dat moment staat voor hoe jij je voelt, waar je bent in je leven.

Leer over hun vele families, soorten en maten..ontdek wat ze allemaal brengen..

Dankbaarheid aan de bomen past ons meer dan met groot materieel gaan slopen in bossen om het gewin. Zoals het nu in productie bossen gaat, wat het hele bos in paniek en chaos brengt.

Hout mag een nuttig bouw materiaal zijn , de wijze waarop veel grotere bedrijven denken is niet respectvol, en winstgeil.

Kijken naar bomen en het enige wat er in je opkomt is : “wat zou ik daar allemaal mee kunnen doen”, haalt je meteen weg bij waar het over had kunnen gaan. Stop met die soort gedachtenstromen te volgen..zodat je door te stoppen op een hoger plan van denken en ervaren kunt komen.

Van het dankbaar zijn , het onzag en respect voor hun lange levenslopen, en begrijpen dat wat ze daar doen, nu juist zo verschrikkelijk noodzakelijk is in deze wereld.

Leer van ze..en dank daarvoor..elke keer als je bij je boom komt..en kijk dan eens wat er in jouw leven gebeurt.

http://www.pleiadians.com/sample_ptimes3.html

 

 

Triest productiebos Boschoord

Mijn wandeling deed me dit keer de grote zandweg en het fietspad oversteken en het landgoed Boschoord in trekken. Bezit van de Maatschappij van Weldadigheid, waar ook weleens een blog aan gewijd kan worden, want dat is een boeiende historie die daar aan hangt. Maar dit gaat over het productie bos..

En mij overviel de sfeer van de aangestipte bomen, die als slachtvee staan te wachten op een wisse dood.

Overal waar men druk is geweest met het plegen van een vorm van kaalslag voel ik die sfeer van disaster..Een rampgebied, met vele slachtoffers. Diep leed.

In dit geval is het concept “productiebos” de oorzaak. De bomen zijn net als varkens in de bioindustrie, gekweekt met maar een doel. Als de tijd rijp is komen ze je halen.

En mij bekroop het gevoel dat de meeste bomen dat weten.

Ik werd diep geraakt toen ik zag dat veel omgezaagde sparren, een litteken hadden gemaakt van hun stomp, een teken dat ze nog in leven zijn, en als een soort ledemaat voor een andere boom in hun familie voort leven. Ze konden niet worden gemist.

Alle vormen van industrialisatie-exploitatie  van planetair leven (lees bewustzijn) zijn eigenlijk een vloek.

Geen liefde , afstomping bij de plegers, en een achtergelaten ravage..Ontzieling op een grote schaal.

 

 

Bosmysteriën

Hoe je als je de bossen in trekt, kunt ervaren dat elk gebiedje afzonderlijk een eigen ziel heeft, een karakter, mag ook…het is dan waarneembaar waar het daar in om gaat. Wat momenteel naarvoren mag komen.

Het ene bos is dus het andere niet.. soms is het alsof de natuur alleen maar bezig is iets vreselijks op te ruimen; op andere plaatsen mag ze floreren, schitteren..en is er niets dan stralende harmonie.

Soms is de samenwerking van bodembedekkende vegetatie en bomen echt heel geniaal..een eenheid die een ieder doet uitkomen..

Helaas zie ik ook veel wat ik dan maar noem stukken leedbos, de half dode stammen liggen rottend over elkaar gebogen, donker en stervend. Te snelle groei met te veel bomen op een kluit? of gewoon een verkeerde boomsoorten op een plek?  Ik ben er nog niet uit wat er dan mis is..Het kan ook zure regen zijn.

Verder laat men tegenwoordig alles maar liggen, ook de kapresten, maar het is soms gewoon teveel, en de rest van het bos moet dan (te?) diep zwoegen om daar mee te leven..goedbedoeld misschien..maar geen plek meer voor groei tussen zoveel sterven.

Bos

Sinds een kleine tijdspanne woon in in een groot natuurgebied..voor nederlandse begrippen dan.. Het Drents Friese Wold. Nooit eerder woonde ik in de omgeving van grotere bossen..

En ik begin al wandelende te begrijpen waarom dit nu zo belangrijk is voor mij.

Al heel lang ben ik bezig met het concept “thuis” . Wat is thuis, wanneer ben je thuis , hoe ben je thuis en waar ben je thuis.

Een krappe vrede hebbende met de staat van zijn die ik had, wel thuis, maar toch niet, wist ik niet beter dan dat dit mogelijk zo zou blijven, leidende tot periodieke frustraties en de dood ons zou scheiden..

Ik ben al mn hele leven een kluizenaar, een loner en een liefhebber van natuur.

Mensen zijn geweldige wezens, ontmoeten kan heel liefde vol en inspirerend zijn, maar daarna wil ik weer op mezelf zijn:-)

Ik wandel wat af in het nieuwe bos…en op die wandelingen kraak ik een nieuwe noot op het thuisfront..Ik vergeet compleet de tijd in het bos..en ben…ongekende ervaringen zijn dat..wel veel naar verlangd en meditaties komen een heel eind..Maar wandelen in grote stille en eenzame wouden..Het wegzijn tussen hakhout kamperfoelie en de grote oude reuzen die ons overzien en waar we toch ook weer vaak rucksichtloss mee omgaan..

De reeën begrijpen die wereld nog, de vos die ik zag..het eekhoorntje.. en ik..ja ik ervaar in het echie iets wat met het begrip thuis te maken gaat hebben..de grote groene deur….

Een wereld beyond..de wereld waar ik gemakkelijker ademhaal..ik kende haar wel, zelfs heel goed,  maar nu is ze er ook echt hier in deze dimensie…

Tegelsontwrichter

Mijn buren zijn geen uitzondering, niemand wil nog madeliefjes paardebloemen, zuring en boterbloem, smeerwortel, koekoeksbloemen, longkruid, hondsdraf of klein en groot  hoefblad in de tuin..

Het vreemde is dat mensen jaarlijks de bloemetjes buiten zetten, meest kweekspul, eenjarig en allemaal hybriden, zodat de bijen er hun neus voor ophalen, omdat er niks voedzaams in te vinden is. T eindigt allemaal onder de meeldauw en is na drie maanden weg.

Bloemen zijn dat wat je in het tuincentrum ziet. Bomen ook overigens, liefst allemaal bollen en trollen geënt op een oorspronkelijke boom. Behapbare formaten, vatbaar voor ziekten.

Ik hou er niet van, doe mij al het echte werk. Echte wilgen elzen berken, echte onkruiden en liefst woekert de hele boel dicht hier zodat ik mij in de echte natuur waan. Met vlinders en bijen en nieuwe wildernis. Doe mij een boom die niet past in een tuintje van 4×5

Een tegels ontwrichter.

T is even wennen natuurlijk, voor de buren:-) je moet dat in etappes erger laten worden, gewoon per jaar wat meer..en soms haal je de paardebloemen even tussen de tegels weg met een mesje, zodat ze geloven dat je het goed bedoeld.

 

Bomen leven net als wij

Gisteren kwam ik een prachtig artikel tegen wat bevestigde dat je als je er voor open staat, je dat ook wel kunt voelen/ervaren aan bomen. Durf met ze te communiceren, beschouw ze als een bewust en levend wezen..Boswachter Peter Wohlleben vertelt zijn bijzondere verhaal…

artikel nrc   http://www.nrc.nl/handelsblad/2016/04/09/ik-wilde-alle-bomen-helpen-1605742

 

s