Triest productiebos Boschoord

Mijn wandeling deed me dit keer de grote zandweg en het fietspad oversteken en het landgoed Boschoord in trekken. Bezit van de Maatschappij van Weldadigheid, waar ook weleens een blog aan gewijd kan worden, want dat is een boeiende historie die daar aan hangt. Maar dit gaat over het productie bos..

En mij overviel de sfeer van de aangestipte bomen, die als slachtvee staan te wachten op een wisse dood.

Overal waar men druk is geweest met het plegen van een vorm van kaalslag voel ik die sfeer van disaster..Een rampgebied, met vele slachtoffers. Diep leed.

In dit geval is het concept “productiebos” de oorzaak. De bomen zijn net als varkens in de bioindustrie, gekweekt met maar een doel. Als de tijd rijp is komen ze je halen.

En mij bekroop het gevoel dat de meeste bomen dat weten.

Ik werd diep geraakt toen ik zag dat veel omgezaagde sparren, een litteken hadden gemaakt van hun stomp, een teken dat ze nog in leven zijn, en als een soort ledemaat voor een andere boom in hun familie voort leven. Ze konden niet worden gemist.

Alle vormen van industrialisatie-exploitatie  van planetair leven (lees bewustzijn) zijn eigenlijk een vloek.

Geen liefde , afstomping bij de plegers, en een achtergelaten ravage..Ontzieling op een grote schaal.

 

 

Bosmysteriën

Hoe je als je de bossen in trekt, kunt ervaren dat elk gebiedje afzonderlijk een eigen ziel heeft, een karakter, mag ook…het is dan waarneembaar waar het daar in om gaat. Wat momenteel naarvoren mag komen.

Het ene bos is dus het andere niet.. soms is het alsof de natuur alleen maar bezig is iets vreselijks op te ruimen; op andere plaatsen mag ze floreren, schitteren..en is er niets dan stralende harmonie.

Soms is de samenwerking van bodembedekkende vegetatie en bomen echt heel geniaal..een eenheid die een ieder doet uitkomen..

Helaas zie ik ook veel wat ik dan maar noem stukken leedbos, de half dode stammen liggen rottend over elkaar gebogen, donker en stervend. Te snelle groei met te veel bomen op een kluit? of gewoon een verkeerde boomsoorten op een plek?  Ik ben er nog niet uit wat er dan mis is..Het kan ook zure regen zijn.

Verder laat men tegenwoordig alles maar liggen, ook de kapresten, maar het is soms gewoon teveel, en de rest van het bos moet dan (te?) diep zwoegen om daar mee te leven..goedbedoeld misschien..maar geen plek meer voor groei tussen zoveel sterven.

Bos

Sinds een kleine tijdspanne woon in in een groot natuurgebied..voor nederlandse begrippen dan.. Het Drents Friese Wold. Nooit eerder woonde ik in de omgeving van grotere bossen..

En ik begin al wandelende te begrijpen waarom dit nu zo belangrijk is voor mij.

Al heel lang ben ik bezig met het concept “thuis” . Wat is thuis, wanneer ben je thuis , hoe ben je thuis en waar ben je thuis.

Een krappe vrede hebbende met de staat van zijn die ik had, wel thuis, maar toch niet, wist ik niet beter dan dat dit mogelijk zo zou blijven, leidende tot periodieke frustraties en de dood ons zou scheiden..

Ik ben al mn hele leven een kluizenaar, een loner en een liefhebber van natuur.

Mensen zijn geweldige wezens, ontmoeten kan heel liefde vol en inspirerend zijn, maar daarna wil ik weer op mezelf zijn:-)

Ik wandel wat af in het nieuwe bos…en op die wandelingen kraak ik een nieuwe noot op het thuisfront..Ik vergeet compleet de tijd in het bos..en ben…ongekende ervaringen zijn dat..wel veel naar verlangd en meditaties komen een heel eind..Maar wandelen in grote stille en eenzame wouden..Het wegzijn tussen hakhout kamperfoelie en de grote oude reuzen die ons overzien en waar we toch ook weer vaak rucksichtloss mee omgaan..

De reeën begrijpen die wereld nog, de vos die ik zag..het eekhoorntje.. en ik..ja ik ervaar in het echie iets wat met het begrip thuis te maken gaat hebben..de grote groene deur….

Een wereld beyond..de wereld waar ik gemakkelijker ademhaal..ik kende haar wel, zelfs heel goed,  maar nu is ze er ook echt hier in deze dimensie…

Tegelsontwrichter

Mijn buren zijn geen uitzondering, niemand wil nog madeliefjes paardebloemen, zuring en boterbloem, smeerwortel, koekoeksbloemen, longkruid, hondsdraf of klein en groot  hoefblad in de tuin..

Het vreemde is dat mensen jaarlijks de bloemetjes buiten zetten, meest kweekspul, eenjarig en allemaal hybriden, zodat de bijen er hun neus voor ophalen, omdat er niks voedzaams in te vinden is. T eindigt allemaal onder de meeldauw en is na drie maanden weg.

Bloemen zijn dat wat je in het tuincentrum ziet. Bomen ook overigens, liefst allemaal bollen en trollen geënt op een oorspronkelijke boom. Behapbare formaten, vatbaar voor ziekten.

Ik hou er niet van, doe mij al het echte werk. Echte wilgen elzen berken, echte onkruiden en liefst woekert de hele boel dicht hier zodat ik mij in de echte natuur waan. Met vlinders en bijen en nieuwe wildernis. Doe mij een boom die niet past in een tuintje van 4×5

Een tegels ontwrichter.

T is even wennen natuurlijk, voor de buren:-) je moet dat in etappes erger laten worden, gewoon per jaar wat meer..en soms haal je de paardebloemen even tussen de tegels weg met een mesje, zodat ze geloven dat je het goed bedoeld.

 

Bomen leven net als wij

Gisteren kwam ik een prachtig artikel tegen wat bevestigde dat je als je er voor open staat, je dat ook wel kunt voelen/ervaren aan bomen. Durf met ze te communiceren, beschouw ze als een bewust en levend wezen..Boswachter Peter Wohlleben vertelt zijn bijzondere verhaal…

artikel nrc   http://www.nrc.nl/handelsblad/2016/04/09/ik-wilde-alle-bomen-helpen-1605742

 

s

Bomen

Druïden zijn van de bomen, de relatie daarmee wordt aangemoedigd, de kennis over bomen ontwikkeld, gedurende je leertijd..Dat was voor mij geen opgave, ik was altijd al van de bomen en van het bomen trouwens ook.

Bomen staan voor dingen.. Hoge bomen, knotbomen, treurbomen, fruitbomen, groenblijvers ze worden verbonden aan betekenissen, ze spreken tot de verbeelding.

Als je als kind bij een grote eik staat en dan omhoog kijkt doet dat iets met je..dat gevoel blijft. Zo’n reus die zich eindeloos lijkt uit te strekken naar de hemel, via vele vertakkingen en daar soms eeuwen over deed..Dat wekt ontzag.

Een boom is zo’n wezen wat ons herinneren kan aan ons korte verblijf op deze planeet, het besef dat veel oude bomen hier tig keer zo lang zijn, is confronterend.

Ongeveer een dikke eeuw geleden, waren bomen overal aanwezig in vaak volle glorie..als je bijvoorbeeld, oude stadsfoto’s bekijkt rond 1900, is dat duidelijk te zien..Bomen waren veel vol en hoog. Een boom opzetten was toen ook nog een ander verhaal dan tegenwoordig trouwens, schrijvers uit die tijd schreven poëtisch, traag en met lange wijdvertakte zinnen. Ik denk aan Louis Couperus.

De mens keek omhoog en verloor zich in de hemel door die boomkruin van 500 jaar oud..

Je vraagt je af of daar een relatie ligt.. Want de bomen van tegenwoordig mogen niet hoog worden of wijd vertakt, ze worden klein gehouden, kort, zo je wilt en er wordt veelvuldig gesnoeid ook waar dat volkomen onnodig is..Dat zie je terug in de communicatie vormen van de moderne media, alles kort en afgeknipt, of in een vreemd soort steno.

Andere bomen mogen weer wel oud worden, ze zijn het zelfs verplicht, dan staat er een stuk bast met een tak en wat blaadjes, gesteund door allerlei stalen pennen en kabels. Misschien gaat dat over sommige literaire relikwieën..

Maar dat vele snoeien maakt dat wij langs die weg , en ik gebruik hier de metafoor “kruin” heel bewust in relatie tot onze eigen kruin, de plaats van het kruinchakra, niet meer kunnen verdwalen in het hoge tomeloze luchtruim, in hemelse sferen..En ons niet meer kunnen verliezen en hervinden in de eindeloze levens spanne van zo’n giganten reeks langs een gracht..

Het leven in de hand als een bonzaiboompje…