Dobbe

Tussen de buien door en in  stormachtige windvlagen naar buiten, met Odin.

Alsof we er naar toe worden gezogen, moet ik weer naar het veld waar de dobbe ligt als in een magisch landschap, wachtend tot er iemand komt..

We lopen nu via de andere kant van het veld, vanaf het bos. Ik weet haar daar in de verte , de plukjes biezen verraden dat ze daar ligt.

Van af het zuid westen loop ik scheef over het gele veld, vol verwachting ..Mijn ogen speuren of ik een teken zie, maar dat duurt nog even, en dan..ja ..daar zie ik het kleine donkere water. We lopen door het nu heel drassige gebied tot nabij de scheve, door hoefjes in getreden, oever.

Thuis had ik mn gedachten bij herhaling laten gaan over deze bron, en het gebied, na de ervaring van eerder. En ik had waargenomen dat er vanuit het zuidwesten een energie straal  enigszins scheef de sfeer en het water indrong. Het zo voedend met die energie.

En er lag een ik dacht vrouwelijk moederlijk wezen onder te slapen..groot ..

Nu ik op de oever sta in het zuidwesten voel ik dat ik op de goede oever sta, ik ervaar de energie die het water in drong. Wil mn armen uitstrekken en doe dat dus ook maar, en begin te zingen. Awen mantra’s.

Daarop kan ik voelen dat ik toegang krijg tot de wortel van deze plas. Ik ga diep diep diep de aarde in. Ik ervaar groot onzag voor  deze kleine bescheiden plek.

Ze voedt de wijde omgeving…zeker 5 km in de wijde omtrek. Haar koepel is zo groot als de eigenlijke plas. Een soort boven zo beneden gebeuren, met dus die zwaardachtige energiestroom daarin. Een echte pingoruïne. Maar in de aarde voedt ze de wijde omgeving met deze energie.

Zoals ook de wijde omgeving komt drinken van haar water.

 

Reeënpad

Vandaag volgde ik een reeënpad, want ik was benieuwd wat mij dat zou brengen, het ging in kronkelende slagen dwars over een groot veld , deel van het Doldersumse veld..een smal pad, ik moest reeën pasjes maken sprongetjes bijna, en mij verbeelden dat ik een ree was.

Na een niet al te lange wandeling kwam ik dichterbij het antwoord, en in die hoedanigheid was het een klein en stil wonder wat opdoemde uit het stille niets van het gele biezenveld…een geheim bijna..Het was een poel, een dobbe, een kleine en volmaakt ronde plas en de randen waren in getreden door de vele pootjes die daar waren geweest..Van veraf had niemand dit kunnen raden..maar door het te volgen brachten ze mij bij de bron. Daar dronken ze dus….

Maar de bron was nog bevroren en het ijs was ongerept.

Mijn beeld compleet, ook dat….want al spiegelend weet je wat dit alles je wil vertellen, maar je bent zelf degene die besluit het spoor te volgen:-)