Het Land

Geen thema spreekt zo tot de verbeelding als de verstoorde relatie die de mens heeft met zn Grond, het Land, de Aarde.

Sommigen leven zelfs volledig los van de grond, en zonder verbinding met de hemel..in miljoenen steden is er geen ster meer, vrees ik, die je door de lichtvervuiling heen nog kunt zien, en wonend in immense torens is er ook weinig kans op het gevoel van aarden of wortelen in je grond..

Wat dan rest is wonen in je hoofd en dat is wat daar meestal dan ook gebeurd ..een zeker mieren gedrag is de mens niet vreemd, maar als je als kind geboren wordt in een dergelijke omgeving zal je programma daar welzeker iets mee te maken hebben.

Grond geeft zekerheid. Grond om op te staan, geboorte grond en iets als gegrond ervaren is degelijk en betrouwbaar.

Recht geaard zijn is ook zoiets, kan niet fout gaan:-)

De relatie van de mens met het Land is een thema wat in vele verhalen terug te vinden is, bijvoorbeeld die van Parcival.  Hoe zijn wereld verandert in een woestenij als hij faalt om de Visserkoning, bij wie hij te gast was, te vragen waartoe de Graal dient, en wat de kwaal is waar hij ( de Visserkoning, die een wond heeft aan zijn lies ) aan lijdt, spreken duidelijk van die relatie, van de verantwoordelijkheid die je als hoofdse ridder eigenlijk moest leren dragen om het Land te kunnen dienen…

Het Land als de Godin, het vrouwelijke aspekt, de geefster van overvloed en leven, mits je er op de juiste manier mee omgaat, is een duidelijke leerschool voor jonge mannen in die tijd, maar zou nu nog steeds opgaan wilde men het zien.

Het schenden van de Bronmaagden is ook een daad die getuigt van het loslaten van mannen van die verantwoordelijkheid die zou zorgen voor heelheid en overvloedigheid..we zien nog steeds de gevolgen van dergelijke niet bepaald hoofdse handelswijzen, ze brengen de wereld geen goeds.

In deze februarimaand, de vrouwen maand , is het goed je gedachten weer eens over deze eeuwig geldige thema’s te laten gaan. Als een Opmaat naar de Lente, wanneer het beplanten van het Land weer een aanvang zal nemen..

 

 

Advertenties

Daf

Vandaag zag ik er een rijden, mooi glimmend  chroom, prachtig in de lak  en twee heel blije mensen binnenin. Ik kon mijn glimlach niet onderdrukken. Dacht aan mijn vader die graag DAF reed en ze had in vele maten, uitvoeringen en kleuren. Na de Messerschmitt, de DKW,  Trabant, ook de DAF 33 die een tweetactmotor had en schuddebuikend op de oprit stond. Donkergroen was hij, en mijn vader had m bijgespoten tot dof legergroen. Om zich te beschermen tegen de wereld.

Ik mis dat. De auto’s van tegenwoordig doen niks met mij. Er zijn er teveel, veel te veel, en alles is een grote pot nat. Orginaliteit is ver te zoeken. En ze rijden bijna allemaal te hard, alsof ze je eigenlijk heimelijk van de wandelsokken willen scheuren.

Als ik mn ogen sluit kan ik het beeld voor me halen van een lege straat in een nieuwbouwwijk, waar een auto aan de stoepkant stond geparkeerd. Meer niet.

Dat was de tijd uit mijn jeugd.  Ik wen er niet aan, die wegen vol met auto meuk, de liefdeloze bermen vol met afval van mensen die het geen ene reet uitmaakt. De sloten dragen plastic flessen, chips zakken en andere troep. Want iemand die onderweg is is niet geinteresseerd in zn wereld, woont in een doos op dat moment. Gooit zn afval dus naar buiten, weg..in iets wat niet lijkt bij je terug te zullen keren. Dat is onzin natuurlijk, maar dat inzicht komt pas, met het ontwaken van wijsheid…Zo’n 100 miljoen jaar verder…

Alles gaat naar betere wegen, nog meer dozen en nog meer werelden die niet zijn, die niet worden liefgehad. Snel veel en nu zijn de wetten. Mijn vader wist het toen al, en hij maakte vaak opmerkingen als : Meer; nog meer; meest. Goed beter best. Hij gaf aan hoe de mens in zn behoefte aan succes zichzelf vernietigd door zn omgeving te vernietigen, uit te schakelen, te behandelen als een vijand die je stiekem overhoop zou moeten mogen rijden. De winnaar die doodeenzaam overblijft in een berooide wereld die niet meer weet wat liefde is. De natuur is buitgemaakt en gesloopt, de liefde vermoord. De Godin weggejaagd en verkracht.

Pas dan………..?

 

 

 

 

Geloof

Geloof

Een mail van een natuurbeschermings organisatie in Australië vertelt mij het vreselijke nieuws, de koraalriffen zijn aan het verbleken, dat wil zeggen dat ze sterven, het gevolg, leerde ik eens van David Attenborough, van het opwarmen van het zee water.

Onze schuld. En de Australische regering wil toch gewoon naar kolen blijven spitten in hun Wereld erfgoed Groot Barriere rif. Of ik even de petitie wil tekenen.

Zo gaat dat tegenwoordig, door ons domzinnige gerotzooi is alle balans weg, de hele boel naar de bliksem, de wereld in crisis, en de V&D dicht, maar wel dat de koopjesjagers elkaar eerst nog even de hersens in kwamen slaan voor die tijd, omdat het kon. De V&D was toen nog open, begrijpt u.

Maar ik heb een diep vertrouwen, een geloof haast, in de balanskracht van de Natuur.. Ik ben er van overtuigd dat zij dé perfecte boekhouder is, beter dan ik ooit zou zijn, waardoor ik er niet eens aan begin, zo’n cursus voor ZZPrs en alles op dat gebied overlaat aan derden.

Moeder Natuur echter heeft het van nature in zich om alles wat krom is weer recht te willen buigen, en als dat niet gaat een derde vierde vijfde weg te vinden..op een nieuw plan te zetten en met informatie die het celbewustzijn nog niet had, verder te laten groeien..

De natuur doet niet aan goed en kwaad of aan vergelding; de Natuur ontwikkelt naar input.

Zo kent de natuur geen taboe op dood, en laat voortdurend leven.

Er sterft de hele dag vanalles, maar t lijkt haar niet te hinderen, zij blijft gewoon voortgaan en dat doen haar manifestaties ook.. Van grutto tot kraai of roek, van madeliefjes rozen tot zonnebloemen..mosjes schimmels muizenplagen epidemische uitbraken parasitair en bacterieel leven en dat wat wij ziektes noemen, het is even nuttig, anders was het er niet. Dat geldt overigens ook voor wat we in ons eigen gedrag en leven zien, van ziekten tot geweld jegens elkaar, oorlogen tot aanslagen, alles is er om ergens anders de balans in te herstellen, het kunnen dingen zijn die wij niet beseffen of erkennen, maar niets is er maar zomaar, alles is een gevolg van alles..

Wij met onze manier van kijken en beleven zullen echter dat alles, op welk nivo ook, ervaren in vormen van crisis, ramp en drama..en ten strijde trekken als idioten om tegen te gaan waarmee zij haar balans tracht te hervinden…Een balans die wij hebben verstoord….

Alles wat sterft leeft voort in een andere Vorm, in een andere Tijd..maar dat duurt ons te lang, wij slaan ons speelgoed kapot en huilen dan om een nieuwe, om weer kapot te slaan. Maar onze moeder is wijs..zij weet dat er een tijd van komen is en een tijd van gaan. Wij knoeien voort, met onze oeverloze behoefte om haar voorbij te streven, maar vergeten dat wij uit haar bloed en been zijn geschapen..

Daarom geloof ik in haar..zij is een ware Godin, een moeder waar ik veel van kan leren..maar ja, daarom loop ik hier ook rond, immers:-)