Het Land

Geen thema spreekt zo tot de verbeelding als de verstoorde relatie die de mens heeft met zn Grond, het Land, de Aarde.

Sommigen leven zelfs volledig los van de grond, en zonder verbinding met de hemel..in miljoenen steden is er geen ster meer, vrees ik, die je door de lichtvervuiling heen nog kunt zien, en wonend in immense torens is er ook weinig kans op het gevoel van aarden of wortelen in je grond..

Wat dan rest is wonen in je hoofd en dat is wat daar meestal dan ook gebeurd ..een zeker mieren gedrag is de mens niet vreemd, maar als je als kind geboren wordt in een dergelijke omgeving zal je programma daar welzeker iets mee te maken hebben.

Grond geeft zekerheid. Grond om op te staan, geboorte grond en iets als gegrond ervaren is degelijk en betrouwbaar.

Recht geaard zijn is ook zoiets, kan niet fout gaan:-)

De relatie van de mens met het Land is een thema wat in vele verhalen terug te vinden is, bijvoorbeeld die van Parcival.  Hoe zijn wereld verandert in een woestenij als hij faalt om de Visserkoning, bij wie hij te gast was, te vragen waartoe de Graal dient, en wat de kwaal is waar hij ( de Visserkoning, die een wond heeft aan zijn lies ) aan lijdt, spreken duidelijk van die relatie, van de verantwoordelijkheid die je als hoofdse ridder eigenlijk moest leren dragen om het Land te kunnen dienen…

Het Land als de Godin, het vrouwelijke aspekt, de geefster van overvloed en leven, mits je er op de juiste manier mee omgaat, is een duidelijke leerschool voor jonge mannen in die tijd, maar zou nu nog steeds opgaan wilde men het zien.

Het schenden van de Bronmaagden is ook een daad die getuigt van het loslaten van mannen van die verantwoordelijkheid die zou zorgen voor heelheid en overvloedigheid..we zien nog steeds de gevolgen van dergelijke niet bepaald hoofdse handelswijzen, ze brengen de wereld geen goeds.

In deze februarimaand, de vrouwen maand , is het goed je gedachten weer eens over deze eeuwig geldige thema’s te laten gaan. Als een Opmaat naar de Lente, wanneer het beplanten van het Land weer een aanvang zal nemen..

 

 

Solitude

Hoe een innerlijke stilte je kan verbinden met een gevoel van eeuwigheid, is alleen te ervaren. Het kan niet anders ontstaan dan vanuit de wens het pad van de Ziel te vervolmaken, en de eenwording met de Geest te zoeken zonder uitwendige actie.

Het is het gevolg van extase maar zonder de extatische fysieke actie, het is extase die in stilte overgaat.

Het vinden van het midden, als afzetpunt.

Het opent de Graal in jezelf, klaar om het Goddelijke te ontvangen; de offkick voor het Heilig Huwelijk.

Het lopen in de zon, op een dag als vandaag, door de eindeloze velden, waar boeren hun gemaaide gras keren tot het klaar is..In de stilte die ontstaat door de enorme ruimtelijkheid, van de weidsheid, vol geluiden, vogels, wind, boeren, een fietser een wandelaar…..ik.

De wind die mijn haar op laat waaien, ik zweet.

Ik zie de spitsjes van de dorpen in de verte.

Solitude..het is nooit verdrietig, niet eenzaam, of wel maar bewust gekozen..

is het een Hooglied.