de Taal der planten en bomen

Soms loop ik te wandelen en weet dat ik in mezelf gekeerd ben, dan lijken alle paden op elkaar en vind ik alles saai . Als ik het doorbreek door ergens anders te gaan lopen, in een nieuw gebiedje, kan het zijn dat ik daarna ook het oude gebied weer opnieuw kan waarderen. En dat het ineens juist in betekenis toeneemt.

Dan ga ik weer open voor dat wat er ècht is, dat wat helemaal nooit saai is, en met me spreekt….dan ben ik weer instaat dat te ontvangen en te voelen wat echt is.

En dan is de bosbewoner in mij, de dryade, de druide of heks ook weer gelukkig…

De taal van de bomen en planten verstaan is een kunst, ze vertellen je alles over helen en kracht , van hun aangezicht tot de betekenis daarvan, ik voel dan met kleine stukjes en beetjes, wat Paracelsus ook heeft ervaren en opgeschreven.